Meyil

Meyil

Yine hafakanlar bastı bu gece beni,
Kıyametler kopuyor yüreğimde.
Gayri duramam…
Çıktım,
Karanlığın üzerine doğru yürüdüm…
Gökte Zühre’yi aradı gözlerim.
Bana hep sevgiyle gülümser.
Bu yüzden adını sevgi koydum, Zühre’m…

Yıldızlar üzerime yağarken,
Sanki bayılacağım bu tesirden.
Birden düşlerime arsızca giriverdin sen.
Hayalin karşımda belirdi, kulağımda sesin.
Uzandım ama tutamadım,
Beni benden alıp kendimden geçiren,
Damarlarımda akan zehirsin sen.

Şimdi kokmuyor güller, neredesin?
Suyun yukarı aktığını gören mi var?
Gönlümün sana düşmesi için eğil.
Bil ki aşkım yukarı olmuyor meyil.

Ahmet Bektaş