Temaşa

Temaşa

Ey başı dumanlı yüce dağ, söyle neden bağrın lime lime?
Ağır ağır tırmanıyorum eteklerinden, gözüm zirvende.
Kocaman bir pamuk bulut kesiyor Güneşimi, gölgesi üzerimde.
Şimdi rüzgar daha serin, anlarım dilini, konuşur kendince.
Çamların arasında kendimden geçer dalarım hayallere…

Deli kız niye çıkmazsın aklımdan…

Raks ediyor iki kelebek, kır çiçekleri bakir…
Kime şakır bilmem ki söğüt bülbülü?
Şu yamaçta serili yüzlerce mezar kimin?

Guguk kuşu hiç ara vermiyor,
Bir de şu geveze kurbağalar…
Bozuyor akordu “gak” sesi.
Kart sesiyle illa kendini belli edecek.

Yanmadan önceki halini bilmiyorum,
Kel tepeye uzanıyor gözüm;
Hala hayatta ama çok hüzünlü,
Kurtulan kanadı kırık, yalnız çam…

Biliyorum aklımdan hiç çıkmayacaksın sen.

Ahmet Bektaş